Stappen voor KiKa

Vanmorgen om, ja, de trouwe lezer weet het al natuurlijk, 6.00 uur staat het hele spul weer klaar voor vertrek. Op deze zaterdagmorgen ergens in een verlaten oord van Friesland in het plaatsje Wierum, staan Adrie Zoon en Nel van Beisteren klaar om met ons als gastlopers mee te gaan. Adrie heeft samen met Hansje vannacht bij ons op de camping geslapen maar vanwege het barre weer dit keer niet in de tent. Voor deze nacht hadden ze een kamer weten te regelen op de boerderij. Als ik deze morgen dan ook niets vermoedend naar de badkamer loop om me zo ver als mogelijk wat op te frissen, krijg ik even een echte verrassing te verwerken. Boven gekomen zie ik vanuit mijn ooghoeken een slaapkamerdeur opengaan. Hier komt een breed lachende Jongeman gevolgd door een even zo breed smilende dame tevoorschijn. En wat schetst mijn verbazing als ik zie dat het mijn eigen zoon met zijn vrouw zijn. In alle stilte waren zij gisteren naar het hoge noorden van ons land afgereisd om ook ons vandaag te vergezellen. Na een slechte nachtrust, gevolg van de harde wind en regen, veel regen, moet het dan toch maar gebeuren. Nel wordt gebracht door mede wandelaar Hielke van de F.L.A.L. ook hij moest er zijn nachtrust voor opofferen.

Naar fotoalbum etappe 6, 29 maart 2008

Als we de beschutte en warme ruimte verruilen voor de regen en de wind buiten moeten we toch even slikken. Moedig gaan we op weg en we doen net of er niets aan de hand is, nou dat was maar even hoor. Ik had al veel kleren aan maar ondanks dat, voelde ik binnen enkele minuten het water op mijn tere huidje komen. Met het vooruitzicht de dag nog voor je te hebben is dat zowaar geen prettige gedachte. Volgens mij had ik hiervoor nog nooit zoveel kleding aan gehad, een zweethemd, een shirt met lange mouwen een wind en waterdicht jasje en nog eens een regenjasje waar ik later nog een extra regenjas over heen aantrok. Het mocht allemaal niet baten, toch werd ik nat maar hoe kan het ook anders, normaal komt de regen in druppelvorm naar beneden nu was het een waterval. Door de harde wind aangejaagd werd het door alle kieren van onze kleding gejaagd. Dan komt er nog bij dat er een stuk fantasieloos parkoer moest worden overwonnen, zo kon het zijn dat er de eerste tijd weinig te bespreken viel. Na een tijdje komen we aan op de 1e post en kunnen we nog een extra laag aantrekken. Als we eenmaal weer onze weg vervolgen wordt het gelukkig na enkele uurtjes iets milder. Ook lopen we na de sluis bij Lauwersmeer de vierde provincie in van deze tocht. Dat is ook geen slecht resultaat, vijf dagen lopen en vier provincies doorlopen. U, als lezer kan het geloven of niet, het werd die dag nog geweldig mooi weer. Langzaam maar zeker kon ik de kledingstukken van mij laten afpellen. Onderweg werden we, alweer op gebak getrakteerd, dit keer van Jaap en Hannah. In Zoutkamp missen we de verzorgingspost en na veel belwerk wordt er besloten een rust over te slaan. Wat wij nog niet wisten is dat Annie waarschijnlijk toch een stille drinker is, halverwege de route komt ze erachter dat ze het hele stuk al met een kurkentrekker in haar jaszak loopt. Door heftige steken in haar liezen wordt ze gewaar dat er iets niet in orde is. Ze blijft bij hoog en laag beweren dat ze niet weet hoe dat ding daar komt. Verder verloopt de tocht vlekkeloos behalve dan nog een incidentje in de stad Groningen waar er een markering was verdwenen. Maar na wat improvisatiewerk en wat gevraag zo her en der komen we toch op de geplande post uit. Om even over 19.00 uur zijn we weer op ons eindstation in de plaats Glimmen net onder Groningen. We rijden naar de camping en zien dat we daar een mooi stekkie hebben voor de komende dagen. Ook Adrie en Hansje blijven nog een nachtje en hopen morgen weer huiswaarts te keren. We gaan nog even in de kantine lekker een warme maaltijd gebruiken en daarna is de batterij leeg. We gaan op naar een nieuwe week met nieuwe kansen, een meer bosrijke omgeving en hopelijk zonnig weer. 6.

U ziet hier de route van