Stappen voor KiKa

We staan opnieuw aan de start voor onze dagelijkse wandeling, vandaag met de gedachte dat we morgen even niet moeten. Want voor morgen lonkt onze welverdiende rustdag en daar zijn we alle vier echt aan toe. Gastloper Huub Stheins staat ons al op te wachten, hij werd gebracht door Hannie Klumpkers met haar man. De twee andere gastlopers voor vandaag zijn de makers en onderhouders van onze mooie website Paul Altena en Remke Rutgers. Zij hadden de nacht doorgebracht in een tegenover de start liggend pension. Als ook deze twee lopers zijn gearriveerd kan de wandeling beginnen. In het mistige plaatsje well worden de eerste stappen vandaag weer gezet richting het Brabantse land. Onder windstille omstandigheden is het prettig wandelen de eerste uren. Helaas wordt na verloop van tijd de bewolking dikker en dikker, de lucht wordt onheilspellend donker en even later komt het water weer met bakken naar beneden. Onderweg meld ik aan mijn medewandelaars dat we de slogan van deze tocht gaan wijzigen in “soppen voor Kika” dat in plaats van Stappen voor Kika. Ik dacht dat ik tijdens de natte zaterdag in Groningen niet meer kleren aan kon hebben maar ook dat is inmiddels achterhaald. Er blijken nog meer lagen over elkaar heen te kunnen en mijn kompanen verbazen zich over de hoeveelheid kledingstukken die ik aan heb. Ik wil het beslist niet koud hebben en door de vermoeidheid en het lagere tempo en de weersomstandigheden is dat een hele opgave. In Lottum staat ons weer een gastloper op te wachten om ons weer moed in te praten voor de komende dagen. Jan Seuren die gisteren in ons gezelschap aanwezig was en hier in de buurt woont kwam ons nog even opzoeken. Ook vandaag gaan we weer met de pont, dit keer is Grubbenvorst de plaats waar we de Maas oversteken. Gisteren stond Arie den Hartog garant voor een gratis oversteek, vandaag was het Huub Stheins die ons een gratis overtocht garandeerde. Dan bereiken we de grensplaats Venlo en ook hier gaat het kwartet lopers de Maas over, dit keer over de brug. Na deze oversteek gaan we in vrijwel één rechte lijn terug naar de kust van ons kikkerlandje. Ook was dit het moment dat de wolken hun inhoud over ons uitstorten. Zo zoetjes aan lopen we het Peelgebied binnen, onderweg komt ook Theo Tromp van de O.L.A.T. ons nog even op de foto zetten. Hij wil onze tocht promoten als we in het Brabantse land binnen gaan. Langzaam maar zeker knapt het weer wat op, nu vallen de druppels in mindere hoeveelheden en wind de zon af en toe de strijd. De zesde wagenrust staat in Brabant en hiermee hebbe we de op één na laatste provincie bereikt, die we moeten doorlopen. We sleuren ons nog even door de Dennedijkse bossen die net onder de rook van Asten liggen en gaan daarna op de eindmeet af. Hier komen we na een dikke 84 kilometer aan in de plaats Lierop waar we bij de kerk de campers en de verzorgers weer terug vinden. Huub gaat vanaf hier met het openbaar vervoer naar zijn eigen woonplaats. Paul een Remke rijden met ons mee naar de caming in Asten-Ommel. Hier mochten ze overnachten in een stacaravan van de gastvrije campingbeheerder. De fam Mennen was supper enthousiast en we mochten gratis gebruik maken van zijn tropisch zwembad en sauna. Ook konden we nog om een kop koffie komen maar we bedanken voor hun gulle aanbod en wijzen hen erop dat we maar twee dingen willen, eten en slapen. Ook de volgende dag stond er weer een verslaggever op de stoep, hij moest drie pogingen ondernemen om ons niet slapend aan te treffen. Maar toen kreeg hij dan ook de foto’s die hij wilde hebben. Het is ongelofelijk maar waar, nu ik dit zit te schrijven staat de deur van de camper wijd open en is het zeer aangenaam en zonnig weer. Als dat nu eens voor de komende dagen het weerbeeld mocht zijn kon het geluk voor ons niet meer op. Verder lekker lui zijn en wondenlikken van de afgelopen twaalf etappes. Morgen weer een lange etappe en dan gaat het echte aftellen beginnen.

Klik op Picasa voor het bijgewerkte fotoalbum van deze en voorgaande dagen.

Paul en Remke stappen mee voor KiKa (verslag Paul Altena en Remke Rutgers)

Vrijdag 4 april, 5 uur ’s middags. We zijn net aangekomen in Ommel, bij Lierop. Finishplaats voor de etappe van 5 april. Het plan is om hier onze auto achter te laten en met onze rugzakken en tent per openbaar vervoer af te reizen naar Well, de startplaats voor morgen, 5 april. We hebben ons aangemeld bij de hartelijke mevrouw Mennen, gastvrouw voor morgenavond. We mogen de auto hier laten staan en laden dus onze rugzakken uit. Tenminste, dat was het plan...

Helaas, in de auto staat maar één rugzak, in plaats van twee. De tweede rugzak staat nog thuis, op circa twee uur rijden (inclusief files) van hier. Het gebrek aan een schoon t-shirt en een schone onderbroek is nog het minste probleem. Het grootste probleem is dat in die tweede rugzak ook de tent zit! Wat nu? Eerst de schuldvraag beantwoorden natuurlijk. Want wie is er verantwoordelijk voor dat de tweede rugzak nog thuis staat? Gelukkig hebben we samen die vraag al snel beantwoord. *)

Het volgende probleem is de rest van de uitrusting. Wat ontbreekt er allemaal: wandelbroek, tandenborstel, verschoning voor de zondag (onderbroek, sokken, schoon t-shirt). Oké, het is vrijdagavond en dus koopavond. Deurne is dichtbij en daar hebben ze een HEMA, dus de uitrusting is snel aangevuld. Alleen kost dit wel extra tijd, en we moeten ook nog onderdak vinden, want de tent hebben we niet.

De zaterdagavond mogen we op de camping bij de familie Mennen in Ommel in een caravan overnachten. Nu nog een plek voor vanavond. We besluiten naar Venraij te rijden, op zoek naar een pension of iets dergelijks. In een plaatselijk café vragen we naar een pension en de waardin verwijst ons naar de buren. De buren nodigen ons gastvrij binnen. Bij het horen van onze plannen, geven ze ons een gouden tip: een geweldig Bed en Breakfast op 400 meter van de start. Ze zoeken zelfs voor ons het adres op en bellen even op. Gelukkig heeft “La Belle Meuse” nog een kamer vrij vanavond.

"De beste Bed en Breakfast vind je in Well"

Na een bezoekje aan de snackbar voor ons avondmaal zoeken we dus “La Belle Meuse” op. Daar aangekomen zien we tegenover het gezochte adres twee campers staan. Zouden dat... Jawel hoor, achterop de campers zien we de bekende vlaggen voor Stappen voor KiKa. De lopers zijn net aangekomen en Joop, Carla, Huib en Annie genieten van een welverdiende warme maaltijd. Een hartelijke begroeting, al snel gevolgd door een welterusten en dan bellen we bij ons overnachtingsadres aan. De eigenaren, Ron en Fanny, ontvangen ons heel vriendelijk en zijn heel geïnteresseerd in Stappen voor KiKa. We geven ze dus een folder mee en verdwijnen zelf met onze overnachtingsspullen naar ons appartement. Als we dat zien, hebben we helemaal geen spijt meer dat we de tent thuis zijn vergeten. Wat een prachtige plek! De nacht is kort, maar de bedden zijn prima, en een uitgebreid ontbijt was al voor ons klaargezet in de koelkast. We zijn dus maar een kwartiertje eerder opgestaan om van het lekkers te genieten. Om tien voor zes ’s ochtends willen we met onze tas onder de arm de deur uitstappen. Op de deurmat ligt een envelop: voor Paul en Remke. We nemen de envelop dus mee naar buiten, waar de campers en de Stappers al op ons staan te wachten. Huub Stheins, de derde gastloper van vandaag, is ook gebracht door Hanny en Jacques Klumpkens. Snel even de envelop openen. Een kaart met de beste wensen van de gastheer en gastvrouw van de afgelopen nacht en een financiële bijdrage. Wat een aardige mensen kom je zo tegen.

We gaan van start

Inmiddels is het zes uur geworden. Tijd om op te stappen. Een mooie route en aangenaam gezelschap is ons deel. Helaas blijft ook vandaag de kraan niet dicht. We krijgen de nodige regen over ons heen. Maar ook de regen trekt gelukkig weer voorbij en niets kan de goede stemming drukken.

Huib, Annie, Carla en Joop kijken uit naar de rustdag van morgen en met drie frisse gastlopers erbij vliegen de kilometers voorbij. Helaas blijkt de route ietwat veranderd ten opzichte van de ingetekende route van de gids, dus we krijgen ook nog wat extra kilometers cadeau. Na circa 85 kilometer komen we opgefrist en inmiddels opgedroogd in Lierop aan. Een vreugdevolle ontmoeting met Joop en Carla en het afscheid van Huub volgt hier. Huub stapt hier op de bus richting Eindhoven.

Wij reizen met Joop en Carla mee in de campers richting camping en dan zoeken we de douche, het avondmaal en onze slaapzak (eentje slechts) op. Gelukkig heeft mevrouw Mennen, de campingeigenaresse, voor dekens en lakens gezorgd. Zo kunnen we alle twee warm slapen. Welterusten.

De campingeigenaar licht de locale media in over Stappen voor KiKa

Zondagochtend, half elf. Op het terrein arriveert een verslaggever van de lokale omroep. De campingeigenaar heeft een aantal mensen geïnformeerd, ook deze journalist. Helaas, op dit tijdstip liggen we nog allemaal in diepe rust. Twaalf uur, wij zijn inmiddels opgestaan en ook Joop is wakker. We nemen afscheid van Joop en de campingeigenaar en willen vertrekken. Op dat moment arriveert opnieuw de journalist. Helaas, de beide wandelaars Huib en Annie zijn nog steeds, of eigenlijk opnieuw, na een snel ontbijt, in diepe rust. Er wordt een afspraak gemaakt voor twee uur. Joop zal zorgen dat de slaapkoppen (nou ja, verdiend hoor!) dan beschikbaar zijn. De campingeigenaar is zo vriendelijk ons bij station Deurne af te zetten. Ook wil hij geen geld aannemen voor de overnachting. Dat gaat dus mooi naar de pot voor Stappen voor KiKa. Ook biedt de eigenaar aan om gebruik te maken van het zwembad en de sauna van het nabijgelegen recreatiepark. Een bijzonder vriendelijk aanbod, maar de stappers maken er een echte rustdag van en komen niet van de camping af. Gelijk hebben ze, want ze leveren met zijn vieren een geweldige prestatie, en die rustdag is meer dan verdiend.

*) Helaas hebben we wel elk een ánder antwoord op die vraag. Maar onze relatie is gelukkig tegen dergelijke meningsverschillen bestand.