Stappen voor KiKa

Twee keer een topscore in één weekend.

Geschreven door Huib van Broekhoven.

Het is vrijdag de 13e als het Nederlands elftal, op deze voor bijgelovige mensen foute dag, met een zeer positieve score uit de strijd komt. Op deze avond komt de mobiele woning “Roezie” bij ons voorgereden, het wandelkoppel Joop en Annie van der Meer met zich meedragend. Wij hopen morgen met het hele team medewerkers van ”Stappen voor Kika” ook een positieve score bekend te gaan maken. Slechts enkelen zijn op de hoogte van het juiste eindbedrag en dat maakt het juist zo leuk. Na een gezellige avond, waarop vele herinneringen over de afgelopen periode worden opgehaald, is het spoedig bedtijd. Veel te snel gaan de uren dan voorbij, maar er moet ook aan de broodnodige rust worden gedacht!

De volgende morgen staan we al weer redelijk vroeg naast ons bed. Een blik door het raam leert ons dat het er buiten niet geheel onaardig uitziet. De zon probeert in alle voorzichtigheid het nachtelijk duister te verdrijven. Ook zien we enig teken van leven bij de voor ons huis geparkeerd staande camper. Onze twee Friese vrienden hebben zich goed voorbereid en al een gedegen warming up gehad. Zij waren al vier dagen onderweg en hebben al honderdzestig kilometer wandelplezier verwerkt en dus zijn deze twee zwoegers goed ingelopen voor de etappe van vandaag.
Als we in de keuken staan en de eerste voorbereidingen gaan treffen voor een goede verzorging rammelt de deurbel in onze hal. Nog licht slaapdronken schuifel ik schoorvoetend naar de voordeur en maak hem open om onze medestappers binnen te laten, denk ik! Terwijl ik een stap naar achteren doe om zo gastvrij mogelijk over te komen wordt de deur onder lichte druk geopend en krijg ik een rijk gevulde broodmand in mijn handen gestopt. Voordat het tot mijn verdwaasde brein door is gedrongen staat de bakker inmiddels al weer voor de tweede maal aan de deur, opnieuw met een zeker niet minder gevulde mand. Drie of vier keer loopt de beste man van zijn voiture naar onze voordeur. Nadat hij ons een hartelijk “eet smakelijk” heeft toegewenst, laat hij mij verbouwereerd achter. Ik roep Carla ook naar beneden om de rijk gevulde tafel ook aan haar te laten zien. Een bijgeleverde kaart biedt helderheid in het mysterie, met het opschrift: “voor de vier kanjers” begint het verhaal. Het blijkt afkomstig van een collega van mij. Zij wil ons op deze manier iets overhandigen als blijk van waardering voor de door ons vieren geleverde prestatie. Er wordt snel contact met het huis op wielen gezocht en even later zitten we alle vier aan een rijk gevulde en zeer luxe broodmaaltijd. Vers sap en een hardgekookt eitje completeren het geheel. We laten ons dit alles welgevallen en zo kunnen we vanmorgen met een stevig aangelegde maagbodem aan de geplande wandeling beginnen.

Met ons vieren gaan we naar het VVV- kantoor in Ouddorp, een plaats die ook nog de titel “beste badplaats van Nederland” draagt. Als we hier aankomen worden wij, zoals altijd zou ik bijna zeggen, op zeer gastvrije wijze ontvangen. Koffie of thee, met of zonder verse Zeeuwse bolus, gaan het ontbijt, mochten we daar niet genoeg aan hebben gehad, aanvullen.
De overige deelnemers voor de afsluitingstocht van vandaag komen ook aan en even voor acht uur is iedereen aanwezig: Paul en Remke, (makers van de website), Hansje en Adrie, (administratieve medewerkers) en Jaap en Hannah, ( PR medewerker). Marcel en Marije, (penningmeester) konden er helaas niet bij zijn. Zij zijn druk aan het verhuizen en hebben nu even andere prioriteiten. Er wordt voor deze gelegenheid in de blauwe shirts gelopen met de opdruk: 1200 kilometer Stappen voor Kika wordt mede mogelijk gemaakt door van der Bok schoenen te Ouddorp.

Als we allemaal wat hebben genuttigd gaan we op pad. De route hebben Carla en ik enkele weken hiervoor al uitgezet en nauwkeurig opgemeten. Carla moet noodgedwongen in de verzorging, ze mag op doktersadvies niet lopen. Afgelopen week is zij gestoken door een mug en geïnjecteerd met een foute vloeistof in haar bloed. Dit had een heftige reactie tot gevolg en wel zo, dat de dokter elke heftige inspanning verbood. Het verzorgingsteam zal bestaan uit Carla en schoondochter Hannah en later zal Els, onze trainer en voorzitter van de atletiekclub erbij komen om dit verzorgingsduo te assisteren.

We verlaten het pand van het VVV en sluipen door wat smalle paden het centrum in. Even gaan we bij onze sponsor Van der Bok Schoenen naar de winkel, maar hier is nog geen teken van leven te ontdekken op dit vroege uur. In het centrum heerst al een heftige drukte, er zijn vandaag tevens visserijdagen en de marktkooplieden zijn hun waren al aan het uitstallen. Ik roep terloops aan zo’n viswijf dat ze ons nog niet veel kan aanbieden, wijzend op de nog bijna lege kraam. Maar ik mag toch mijn bestelling al doorgeven, ze weet wel wat te regelen schettert ze mij na.

Na dit rondje om de kerk gaan we dan toch het dorp verlaten. Bij het bejaardentehuis zie ik dat de gordijnen lichtelijk worden beroerd. Ook kunnen we nog net een glimp opvangen van de zojuist ontwaakte grijsaards die ons met argusogen nastaren en zich ongetwijfeld zullen afvragen wat dit achttal smurfen aan het doen is?
Als eenmaal de bebouwde kom is verlaten wordt het asfalt omgeruild voor een onverhard bospad. Er is even wat gemor over de modderige paden en de smerige schoenen die de deelnemers er gratis bij krijgen, maar al gezellig kletsend lopen we zo onze kilometers. Hansje is belast met de routebeschrijving en weet haar taak met verve te vervullen.

Als we na ca. acht kilometer de eerste post naderen, staan de drie verzorgers ons al op te wachten. Ook zien we even verderop dat de lucht onheilspellend donker begint te worden. Het drietal trakteert ons op koffie en/of thee met een lekker stuk appelflap erbij. Dit om een beetje het gevoel van de Kika tocht weer terug te krijgen. Ook het weer blijft in deze traditie want het begint nu echt te regenen.
Paul die met zijn twee meter aan lichaamslengte toch niet voldoende overzicht denkt te hebben beklimt de daar aanwezige uitkijktoren. Hij had gehoopt op de klok van de aan de overzijde gelegen Big Ben de tijd te kunnen waarnemen, om zo ons tijdschema in de gaten te kunnen houden. Door de heftige regenval blijkt dit geen haalbare kaart en keert hij onverrichter zake terug bij de koffiepost. Een beetje ineengekrompen worden de bekertjes koffie leeggeslurpt. Met dit weer koelt het in ieder geval snel af en blijven de bekertjes lekker vol. We zoeken met ons groepje de weinige beschutting die hier aanwezig is.

We gaan toch maar weer door en terloops wordt ik nog even als pakezel gebruikt. Een zware tas van de verzorging hangt aan mijn arm. Deze moet ik dragen tot bij de kruising in de buurt van de parkeerplaats. Een hardlopende tegenligger kijkt wat medelijdend naar mij als hij me doorweekt en zwaar gebukt ziet gaan onder deze last. De verzorgingsploeg gaat zich naar post twee begeven, terwijl wij een zwaar zandpad bestormen. Eenmaal in de buurt van de vuurtoren breekt de zon weer door en alles ziet er gelijk weer wat vriendelijker uit. Paul, die geen regenkleding bij zich heeft, ontdoet zich van zijn blauwe shirt en loopt in ontbloot bovenlijf door de Ouddorpse duinen. Volgens hem kun je op deze wijze je shirt gemakkelijker laten drogen. Nadat we wat op hem hebben ingepraat weten we hem van dit naturistengedrag af te krijgen. Hij kleedt zich weer zoals de gehele groep en zo zijn we weer één team.

Nadat we onder de hoofdweg (die Zeeland met Zuid-Holland verbindt) zijn doorgelopen, staan we voor de tweede maal oog in oog met onze verzorgingsploeg. Deze keer heeft ook onze ontbijtleverancier en collega zich bij dit trio gevoegd. Met een smile van oor tot oor kan ze genieten van de verhalen over onze verbaasdheid van vanmorgen. Onze rustpauze wordt wreed verstoort als er een touringcar afgeladen met antiek zich naast ons opstelt. Zelfs de hoge dieselprijzen weerhouden de chauffeur er niet van om zijn huifkar luid pruttelend naast ons te laten staan. Het duurt even voor de lading rollators, rolstoelen en stokdragers is uitgestapt. Het hele gezelschap gaat naar het trammuseum van Ouddorp. Hier staan door vrijwilligers goed onderhouden oude locomotieven en er is zelfs een heuse spoorbaan richting Zeeland. Na het maken van een groepsfoto van het smurfenstel gaan we weer op weg en verlaten we het parkeerterrein. De route gaat nu over “De punt” van het eiland, natuurlijk over een onverhard pad. Lopend langs de enorme waterpartijen en poelen horen we de kikkers die luidruchtig aan het vergaderen zijn, maar ze zijn het duidelijk niet met elkaar eens zo te horen! Er zijn ook twee medewandelaars die even door de speciaal geplaatste wildkijkschermen een blik op het water werpen. De bewoners van de plas vliegen verschrikt op bij het zien van deze indringers. Enkele malen wordt de spoorlijn gekruist, maar er is nog geen sprake van druk treinverkeer. De bejaarde reizigers staan nog allen trouw te wachten op het perron terwijl de trein zich met luid gesis en veel rook uit de stalling hijst.
Even lopen we langs het Grevelingenmeer en de te belopen bodem is hier zeer drassig. Dan volgen we een golvend graspad en door de hoogteverschillen krijgen we te maken met een prachtig vergezicht. Voor Paul opnieuw weer niet voldoende. Hij gaat het als enige toch weer hogerop zoeken door zich op een bankje nog meer boven zijn medewandelaars te verheffen. Door het mooie weer dat we nu inmiddels hebben kunnen we hier een groot gedeelte van het eiland overzien. Hansje houdt de regie goed in handen en geeft weer aan dat er moet worden gelopen. Enkele kilometers verderop komen we aan bij de Preekhilpolder van Ouddorp. Hier maakt het wandelclubje nog even een lus, om het daar aanwezige Dallas- achtige witte gebouw. Het gras op deze dijk heeft hier de laatste tijd geen maaimachine, schaap en/of koe gezien, hierdoor staat het okselhoog. Nu is dit voor de één hoger dan voor de ander en er zijn er die de venijnig prikkende stekels niet plezant vinden.
Toch komen we opnieuw aan bij de wagenrust, waar we weer worden verwelkomd en opnieuw worden voorzien van een natje en een droogje. Van Els wordt hier afscheid genomen, ze zal na deze post weer naar de camping gaan. Hannah trekt de wandelschoenen van Carla aan en gaat het laatste deel met ons mee dartelen. Carla zal ons bij Gerard van der Bok in de winkel opwachten. We sjouwen door Ouddorp. Alle leuke paadjes en doorsteekjes worden meegenomen. Zoals het Mannenpad en natuurgebied “De Kleistee”, welke zich midden in deze woonplaats bevinden. Dan komen we opnieuw aan bij de schoenwinkel waar een paar versleten schoenen van mij liggen die tijdens de 1200 kilometer zijn stukgelopen. Men staat daar met foto en gedicht als dank voor de geleverde sponsering.
Wij gaan nu in de winkel compleet met sponsor op een groepsfoto. De klacht dat er te weinig blauw op de Nederlandse straten is vervalt bij het zien van dit wandelpeloton. En Gerard glimt van oor tot oor bij het zien van zoveel reclame tijdens deze drukke visserijdag. Dan gaat het lopersgroepje naar de finish, opnieuw het VVV kantoor “Het blauwe Huus”, waar we ook nu weer hartelijk welkom zijn. Jurgen en Mirna zorgen ook nu weer dat wij niets te kort komen en voorzien ons van eten en drinken.
Dan is het moment aangebroken waar het uiteindelijk allemaal om te doen is: de bekendmaking van het eindsaldo en de overhandiging aan een Kika-medewerker. Een verslaggever van de krant staat alles driftig te notuleren. Een fotograaf knipt er lustig op los en een cameraman probeert in alle standen de bewegende beelden op de band te zetten. Een microfoon krijg ik onder mijn neus gestopt en de redevoering kan beginnen. We melden de Kika afgevaardigde dat dit alles niet vanzelf is gegaan en ook dat we de lat hoog hadden gelegd voor wat het eindbedrag betreft. We hadden namelijk als doel € 10.000,- als streefbedrag gesteld. Het heeft ook enige maanden geduurd voor we dit bedrag gingen benaderen maar na verloop van tijd gingen we er zelfs overheen. Ook omdat we bijna geen onkosten behoefden te maken kunnen we het ontvangen bedrag in zijn geheel aan Kika gaan doneren.
En nu we enkele maanden verder zijn en een duidelijk kosten / baten plaatje hebben, kunnen we het door ons meegebrachte bord met eindbedrag onthullen. De verbazing is groot bij iedereen als er staat dat wij als loopteam € 30.000,- over gaan maken aan Kika. Het echte eindbedrag is zelfs nog hoger, maar dat maken we rechtstreeks aan Kika over. Het leek ons mooi om een rond eindbedrag bekend te maken. We gaan, nadat het saldo is overgemaakt, ons rekeningnummer opheffen en daarmee is het project “Stappen voor Kika” definitief afgerond.
Hierna begeven we ons weer naar Dirksland voor een warme douche. We spreken af om die avond om half zeven naar het restaurant “De Zeemeeuw” in Stellendam te gaan. Hier hebben we een tafel gereserveerd om met het hele team ter afsluiting een warme maaltijd te gebruiken. Gerard van der Bok geeft te kennen dat wij een rondje van hem mogen nemen en ook de eigenaar en medesponsor van het restaurant geeft een rondje van de zaak. Zo kunnen wij deze avond afsluiten met een mooie score, een mooie dag en een geweldig eindsaldo! Hiermee wordt het hele project op een geweldige manier afgerond.
Alle sponsoren en gulle gevers nogmaals onze hartelijke dank voor de spontane medewerking van u allen aan ons evenement. Zonder de inzet van een ieder die dit soort initiatieven een warm hart toedraagt was dit eindresultaat niet mogelijk geweest. Wij hopen dan ook in het bijzonder dat dit bedrag een zeer goede bestemming mag krijgen. Voor onderzoeken naar nieuwe geneesmiddelen is en blijft veel geld nodig. Wij hebben slecht weer moeten trotseren, spierpijn was ons deel en slaaptekort en vermoeidheid maakten het tot een zware onderneming. Maar als wij met deze actie een steentje hebben kunnen bijdragen aan een betere geneesmethode bij kinderen met kanker, dan zijn alle negatieve zaken snel vergeten en is ons doel zeker bereikt.

Zaterdag 14 juni 2008, de Afsluiting

Klik op de bovenstaande foto voor een fotoreportage van deze dag